De avonturen van een Nederlandse ambachtsman in Frankrijk.

Het verhaal van de deviation, de A1 afgesloten en verdwaald in Parijs.

Ik was op de terugweg naar Nederland, vanuit een klein plaatsje in de buurt van Tours. Samen met 2 medewerkers had ik verbouwingswerkzaamheden uitgevoerd voor een Nederlands echtpaar dat reeds jaren permanent in Frankrijk woont en dat mij had ingeschakeld, nadat een andere Nederlander waar ik recent ook voor had gewerkt, mij aan hen had aanbevolen. Gelukkig heb ik het vertrouwen, dat zij in mij hadden, niet beschaamd! Zij waren zeer tevreden en hebben mijn factuur direct betaald.

Dus wij waren op de terugweg. Ik heb de gewoonte om 's nachts te rijden en dat we de rijbeurten verdelen zodat 1 van ons achter in de laadruimte van de auto op een matras kan slapen. 's Nachts rijden heeft een aantal voordelen, wanneer je het tenminste niet vervelend vindt om in het donker te rijden. Je hebt namelijk nauwelijks last van files, ook bij wegwerkzaamheden kun je veel gemakkelijker doorrijden want fuikvorming vindt bijna niet plaats vanwege het geringe aantal weggebruikers. Piekmomenten zoals in Antwerpen, Lille en Parijs zijn er niet en je kunt gewoon doorrijden! Daarbij komt dat het net lijkt alsof je de gehele weg voor jezelf hebt, het rijdt heerlijk rustig. En, heel belangrijk, wanneer je op de plaats van bestemming aankomt ben je redelijk fris om dan nog een hele dag te werken. Wel 's avonds vroeg naar bed! Ik lag achterin te slapen toen ik wakker werd omdat de auto toch wel vaak stopte, daarna weer optrok, veel bochten maakte, over veel hobbels reed, weer stilstond en daarna weer optrok. Door het raampje in het tussenschot van de cabine met de laadruimte zag ik regelmatig een rood licht dat daarna weer verdween. Het leek wel een traject met wegwerkzaamheden. Het duurde wel erg lang voordat we de wegwerkzaamheden achter ons hadden gelaten en ik vertrouwde het niet. Dus ik riep: "jongens, ik wil eruit!"

De auto stopte, mijn metgezellen hoorde ik uitstappen en vervolgens werd de achterdeur geopend en kon ik uit de laadruimte komen.

Ik vroeg: "waar zijn we en wat is er aan de hand?"

Het bleek dat we midden in Parijs zaten. De A1 was gedeeltelijk afgesloten, er was een omleiding maar mijn metgezellen waren niet voldoende in staat om de Franse aanwijzingen te begrijpen. Dus de borden met deviation hadden zij niet gevolgd maar waren gewoon doorgereden totdat ze van de A1 afgestuurd werden bij Porte d'Orleans en daarna Parijs inreden. Vervolgens waren ze in een 30 kilometerzone beland met veel drempels en verkeerslichten. Een 30 kilometerzone, je gelooft het niet! Hoe kunnen ze nu een 30 kilometerzone inrijden, je weet dat dat nooit goed is!

Mijn metgezellen hadden er uiteraard geen bezwaar tegen dat ik het stuur overnam en het eerste wat ik deed was uit de 30 kilometerzone komen. Dat ging gelukkig vrijsnel omdat ik een bord zag met 30 kilometer erop maar ook met een schuine streep erdoorheen. Nu was het een uitdaging om de weg naar Lille te vinden. Opeens zag ik een bord met Z.I. Dat betekent Zone Industrielle. Dus industrieterrein. Die liggen meestal niet in het centrum van de stad, maar aan de buitenrand. Dus wij rijden in de richting van de Zone Industrielle. En ja hoor, we komen op het industrieterrein en zien meteen de borden naar de snelweg. Per abuis nemen we de snelweg naar Versailles, dus de verkeerde kant op! Vervolgens bij de eerste mogelijkheid keren en opnieuw in de richting van het Noorden. Hoera: op het bord boven de snelweg staat: Charles de Gaulle ( het vliegveld). Uitstekend, wat dat ligt aan de weg naar Lille!

We zijn alle 3 opgelucht dat we weer op de goede weg zijn. En ja hoor, niet alleen Charles de Gaulle, maar op de informatieborden boven de weg verschijnt ook de naam Lille.

Wat een avontuur! Het Parijse avontuur heeft ons ruim 3 kwartier gekost, maar al met al mogen we van geluk spreken. De rest van de terugreis verloopt voorspoedig en om ca. 07.00 uur arriveren we bij het eerste huisadres. Om 08.00 uur ben ik ook thuis en begin ik met veel genoegen mijn huis te inspecteren, de post te bekijken, de auto uit te laden, de vuile was in de wasmachine te doen en de draad van het leven in Nederland weer op te pakken.

Maar: ik heb mijn les geleerd! In Parijs zit ik achter het stuur! En zowel op de heenreis als op de terugreis. En dat bevalt mij prima! Ik begin de aanwijzingen op de verkeersborden in die stad steeds beter te begrijpen en, zeker 's nachts, is het een makkie om er met genoegen doorheen te rijden. Paris, je t'aime!

Zo zie je maar, al doende leert men. En van je fouten moet je leren. Ik geniet!