De avonturen van een Nederlandse ambachtsman in Frankrijk.

De hele grote schuur met het leien dak.

Dit verhaal gaat over het vervangen van de kapotte leien op een hele grote en hele hoge schuur in de Bourgogne. Wat een prachtige streek! Heel heuvelachtig, bebost, maar ook veel weilanden, uitgestrekte gebieden zonder dorpjes of steden, en ieder uitzicht was weer anders! "Never a dull moment", ik moet de Franse variant nog opzoeken. Kortom een fantastisch gebied.

Maar om terug te komen op de schuur: deze was dus meer dan 20 meter lang en zeker 10 meter hoog en daar moesten Marcel, de ZZT-per die ik had meegenomen en ik, de kapotte leien vervangen. Er waren geen leihaken op het dak, dus we hadden een uitdaging om er voor te zorgen dat we veilig klim- en werkmateriaal tot onze beschikking hadden. We hadden daarom een aantal lange ladders meegenomen maar ook veel houten latten om daar een houten constructie van te maken om die te gebruiken tijdens onze werkzaamheden. Ons idee was namelijk dat we een soort L zouden maken van de houten latten die we over de nok van de schuur zouden hangen zodat we op een veilige wijze op een van de kanten van het dak het werk zouden kunnen doen.

Nou dat was het plan, en terwijl ik ons bivak ging maken, ging Marcel de houten L in elkaar zetten. Het was een goed plan, maar er waren een aantal zaken waar we nog niet voldoende over hadden nagedacht. Het belangrijkste punt was dat de L aan de lange zijde zeker 6 meter lang was en aan de korte zijde 2 meter. En heel snel kwamen we bij de eerste hobbel, namelijk: "hoe krijgen we dat ding omhoog en hoe krijgen we dat ding over de nok?" Om een lang verhaal kort te maken, (want er valt nog heel wat te vertellen), ben ik uiteindelijk aan de andere kant van het leien dak omhoog gekropen, heeft Marcel een touw, dat hij aan de L had vastgemaakt, over de nok gegooid, en heb ik vervolgens aan het touw getrokken om de L omhoog te hijsen, terwijl Marcel inmiddels op een ladder stond om het touw te geleiden en daarna de L te positioneren en over de nok te manoevreren. "So far so good" om in internationale termen te spreken!

Vervolgens zijn we aan het werk gegaan om de kapotte leien te vervangen. Ik nam het deel in de nok en dan een stuk naar beneden voor mijn rekening en Marcel het deel op goothoogte en een stuk naar boven.

Dat de mens een psychologisch wezen is, waarbij ratio niet telt, bewijst het volgende: ik zit boven in de nok te werken en Marcel zegt dat hij de ladder, die hij tegen de dakrand had gezet, wil gebruiken om op een andere plaats wat werk te doen. Ik zeg "okay" en daarna realiseer ik mij pas dat ik daarmee volkomen alleen op de nok van het dak, 10 meter hoog, zit. Die ladder is mijn enige ontsnappingsmogelijkheid, en die is nu weg! Het angstzweet breekt mij uit en ik probeer mijn gevoelens de baas te blijven en mijn verstand de boventoon te laten houden. Terwijl ik mijn ogen dicht doe en stil blijf liggen op mijn houten constructie, roep ik naar Marcel: "breng de ladder terug want ik wil naar beneden!" God zij dank brengt Marcel de ladder weer terug en klim ik naar beneden om op adem te komen. Zo zie je maar dat hoogtevrees een psychologisch iets is!

Aldoende leert men, dus we gingen volop vooruit met de ene kant van het dak en het ging voorspoedig! Wij kwamen aan het eind van de ene kant van het dak. Toen kwam de tweede hobbel!

Toen moest de L gedraaid worden, want de lange poot moest aan de andere kant van het dak komen. Hoe krijgen we dat in vredesnaam voor elkaar? Nou dat kregen we dus niet voor elkaar! Draaien lukte niet want het was veel te hoog en het was veel te gevaarlijk. Uiteindelijk kregen we een sublieme ingeving: we maken aan "onze" kant een korte poot aan de lange kant, duwen de lange kant vervolgens over de nok zodat de nieuwe korte poot aan onze kant over de nok hangt en we kunnen aan de andere kant verder gaan met onze werkzaamheden. Goed plan! Dus een korte poot aan de lange poot gemaakt. Ik zou op de nok gaan zitten en de lange poot omhoogtrekken en Marcel zou op een ladder staan, tegen de dakrand, en de korte poot omhoog duwen.

Voor de zekerheid hadden we afgesproken hoe te handelen wanneer het niet zo zou lopen zoals we gepland hadden, want ik zat natuurlijk boven op de nok. Mocht het fout gaan dan zou Marcel een extra ladder op het schuine dak leggen en deze moeten vasthouden zodat ik naar beneden kon komen.

Terug naar de situatie dat ik boven op de nok zit en de lange poot omhoog ga trekken. Marcel duwt de korte poot omhoog. Het gaat prima! We vorderen en we zijn bijna op de helft van de lange poot zodat deze kan kantelen. Nog een paar centimeters en de lange poot is op de helft, en in plaats van te kantelen breekt de lange poot! De helft die inmiddels aan de andere kant is, dondert naar beneden en valt van het dak. Het resterende deel valt aan " onze" kant naar beneden, maar Marcel kan het deel gelukkig wel tegenhouden. Schrikken! Wat een geluk dat Marcel het deel kon opvangen, want, alhoewel de lange poot niet meer zo lang is, is hij nog wel lang genoeg zodat Marcel hem omhoog kan duwen, ik hem kan pakken, en vervolgens over de nok kan hangen en dat de kleine poot voor de veiligheid zorgt. Daarna is Marcel naar de andere kant gelopen en heeft een ladder tegen de dakrand gezet en een andere ladder op het schuine dak gelegd. Deze ladder was lang genoeg om naast onze "lange" poot te komen. Even een kruisje slaan, een schietgebedje bidden en vervolgens ben ik vanaf de nok via onze poot naar beneden gekropen, heb de ladder van Marcel vastgeknoopt aan onze poot en daarna naar de dakrand omlaag, via de ladder naar beneden en op vaste grond opgelucht adem gehaald!

We hebben daarna het lange poot weer op zijn oorspronkelijke lengte gebracht, hebben alle kapotte leien op de andere kant van het dak vervangen voor nieuwe leien en zonder verdere problemen onze opdracht uitgevoerd.

Overigens was het bloedheet, zeker 35 graden! De buitenthermometer gaf in de palle zon 40 graden aan! We hebben liters vocht gedronken maar ook verloren! We zijn van kleur veranderd, en hoe! De lezer kan zich voorstellen welke kleur er komt wanneer je geen zonnenbrandolie op je huid smeert. En dat hadden we dus niet gedaan. Godzijdank had onze klant een buitenzwembad waar we ieder dag dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Om af te koelen en om de pijn van de rode huid te verzachten.

Het hele werk had ik gecalculeerd om in 5 dagen te klaren, en inderdaad kon ik aan het eind van de 5e dag een emailtje naar mijn klant sturen, met foto's van het dak, om te zeggen dat we klaar waren en dat we terug gingen naar onze geliefden in Nederland. Met weer een ervaring rijker en weer een avontuur om te bewaren.

Lectori Salutem! In goed Nederlands: ik groet u! Tot een volgende keer!